Sana bir sır vereceğim.
Tanrı'nın varlığının iki delili vardır.
Birincisi ve en önemlisi kadın bedenidir.
Yaratılış ve bütün o şeylerın hepsi birer saçmalık
Tanrı'yı, erkeği yaratırken hayal edebiliyor musun ?
Tanrı'yı bir aptal gibi göstermeye gerek yok.
Önce gökleri yarattı,Dünyayı yarattı.Okyanusları yarattı.Denizleri,su kaynaklarını ve nehirleri,
bitkileri yarattı ve hayvanları,kuşları,balıkları
Bütün bu güzellikleri
Cenneti.
Ve sonra kendisi için bir varlık yaratmayı düşündü.
Çok güzel bir yaratık,mükemmel bir şey Dünyayı paylaşacak biri.
Hiç bitmeyen ve kesinlikle sıkıcı sonsuzluğun başından sonuna kadar ona eşlik edecek bir varlık,
Birisi,kışın kucaklanacak ve yazın teni oksanabilecek birisi.
Kadını yarattı....
Ve ona Havva adını verdi.....

Burada okudukların hepsi sadece senin hayal ürünün.

Sen asosyal bir şizofrensin.

Bir hava, bir milletin ruh haline bu kadar yaraşabilirdi.

Mutsuzken konuşmayı sevmem.ben mutsuzken etrafımda sürekli konuşan insanları hiç sevmem.

Ölüme doğru gidiyoruz, tıpkı okun hedefe doğru gitmesi gibi, asla ıskalamayacağımız da kesin, ölüm bizim tek kesinliğimiz, tek gerçeğimiz, öleceğimizi daima biliyoruz, herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, biçiminin bir önemi yok. Çünkü ebedi yaşam bir anlamsızlıktır, ebediyet hayat değildir, ölüm özlem duyduğumuz istirahattir, hayat ve ölüm birbirine bağlıdır, başka şey talep edenler imkansızı isterler ve tek elde edecekleri, ödülleri ise duman olup gitmek olacaktır. Bizler, sözcüklerle yetinemeyenler, yok olmaya razıyız ve rıza göstermekte de haklıyız, doğmayı biz seçmedik ve bize verilmekten çok dayatılmış olan bu yaşama, kaygı ve acı dolu, neşesi sorunsallı ya da kötü bu yaşama hiçbir yerde katlanamadığımız için kendimizi mutlu addediyoruz. Bir insanın mutlu olması neyi kanıtlar? Mutluluk türe özgü bir durumdur, bizse cinsin yasalarına bakıyo­ruz yalnızca, bu yasalardan yola çıkarak düşünüyoruz, bu yasalar üzerine kafa yoruyor ve bu yasaları derinleştiriyoruz, mucize arayanları küçümsüyoruz, sonsuz mutluluğuna düşkün değiliz, bizim gerçekliğimiz bize yeter, türümüzün üstünlüğü başka yeri kapsamaz.

Uyurgezerler, ki bunlar sürüyledir; aklı başında ve duyarlı olanlar iki düzlemde yaşarlar ve kendilerinde neyin eksik olduğunu bilerek, hiç bulamadıkları şeyi aramaya çalışırlar, ve  tek kesinlik şudur: Ölüm, tek kelimeyle, her şeyin anlamıdır, insan ölüm karşı­sında sıradan bir şeydir yalnızca.

Gidecek hiçbir yer kalmadıysa, sustuysa şarkılar ve yağmıyorsa artık yağmur, bir başına devirdiysen kadehleri, artık eski heyecanından geriye yalnızca soğuk bir esinti kaldıysa, dokunduğun tüm tenler bir diğerini katlediyor ve yalnızca fuzuli bir beden olarak karşında dikiliyorsa, gözyaşların duvarlardan sızarak kanına karışıyorsa, ölüm tek çıkış kapısı olarak görünüyor ve gecenin sütunlarında doğrulan yalnızlığın tanımsız kalıyor ve gölgelere karışıyorsa; durmamalı, yüksek bir gökyüzünden aşağıya bırakmalı ortak bir acı yakalayamayan bedenini. Ve sisler içinde dalgalanarak sönen ruhuna, ölümün sonsuz varoluşunu fısıldayarak karanlığa gömülüşünü seyretmeli. Ve bitirmeli tum bitirilmesi gerekenleri